Ο ΠΕΡΙΠΤΕΡΑΣ…Διήγημα του Γιάννη Αθ. Μαρρέ

 

   Προλογικά ...

   Στο επικήδειο Σημείωμά μας πριν λίγες ημέρες κατά την εκδημία του συγχωριανού μας Γιώργου Κ. Κότσια, του “περιπτερά ”,  όπως τον ξέραμε μεγάλοι & μικροί, οι παλαιότεροι & νεότεροι Σουβαλιώτες, αναφέραμε ότι ο Γιώργος ήταν ο δευτερότοκος γιός του Κώστα Ι. Κότσια (Τριανταφύλλου) & αδελφός του Γιάννη Κότσια που φονεύθηκε στο Βίτσι μαχόμενος ως στρατιώτης του Εθνικού Στρατού κατά τις εμφιλιοπολεμικές επιχειρήσεις το 1947-48.

     Η θυσία αυτή του αδελφού του, αποτέλεσε την αιτία- δικαίωμα χορήγησης, από το κράτος, στον πατέρα του μπαρπα- Κώστα άδειας λειτουργίας περιπτέρου δίνοντάς του την ευκαιρία να αλλάξει επάγγελμα πλέον και από τσοπάνης να βρεθεί να ασχολείται με το εμπόριο.

    Έτσι ο μπάρπα-Κώστας (Τριανταφυλλοκώστας, όπως θυμάμαι να τον αποκαλούν οι παλαιότεροι Σουβαλιώτες) βρέθηκε από την πλήρη ελευθερία που απολάμβανε βόσκοντας τα λίγα προβατάκια του στα λιβάδια του Παρνασσού να είναι τώρα κλεισμένος σε ένα τετραγωνικό μέτρο τόπο και να πουλάει τσιγάρα, καραμέλες, τσοκολάτες & τσίκλες (όπως τις έλεγε).

    Ο μπαρπα- Κώστας αυτή η χαρακτηριστική εμβληματική μορφή ο γιγαντόσωμος άντρας με την τραχιά φυσιογνωμία, το χαρακτηριστικό περπάτημα και τη βροντερή φωνή, από βιγλάτορας του Παρνασσού που το βλέμμα του  χόρταινε από την ομορφιά της φύσης και τα αυτιά του πλημύριζαν από τον ήχο των κουδουνιών των κοπαδιών, το κελάρυσμα των νερών & το κελάηδισμα των αηδονιών να είναι κλεισμένος τώρα μέσα σε ένα περίπτερο εκεί στην άκρη της πλατείας με αδυναμία έστω και παραμικρής κίνησης και περιορισμένο οπτικό πεδίο σαν το λιοντάρι στο κλουβί.

    Ήταν η δική του θυσία όμως για χάρη του άλλου παιδιού του, του Γιώργου, για να μη ζήσει και εκείνος την τυράγνια της τσοπάνικης ζωής.

    Και έγινε όντως έτσι αφού ο γιός του Γιώργος άσκησε επίσης για πολλά χρόνια το επάγγελμα του περιπτερά  

     Στον μπαρπα-Κώστα λοιπόν, αυτή την εμβληματική φυσιογνωμία και για πολλά χρόνια δεσπόζουσα μορφή της πλατείας του χωριού μας αναφέρεται στο Διήγημα του “Ο Περιπτεράς” ο επίσης μακαρίτης συγχωριανός μας λογοτέχνης Γιάννης Μαρρές και το οποίο περιλαμβανόταν στη Συλλογή Διηγημάτων του πρώτου του βιβλίου με τίτλο “ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ” εκδ.1959.

    Το  εξαιρετικό αυτό διήγημα θέλησα να μεταφέρω εδώ, ανασύροντας το βιβλίο από το Αρχείο του μακαρίτη πατέρα μου , για να το διαβάσουν οι φίλοι επισκέπτες του ιστολογίου μας τιμώντας έτσι τη μνήμη τόσο του συγγραφέως όσο και του ήρωά του, που για  πολλά χρόνια υπήρξαν και οι δυο τους από τις χαρακτηριστικότερες & πιο αναγνωρίσιμες φυσιογνωμίες του χωριού μας, αλλά και στη μνήμη του πριν λίγες ημέρες αποδημήσαντος αγαπητού φίλου Γιωργου .

                            Καλό διάβασμα

                     Αλέξανδρος Ι. Βαλάσκας

                  Πρόεδρος Λαογραφικού - Ιστορικού Συλλόγου