Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Το ετοίμασμα της νύφης

    

Η νύφη Βγενιά Κότσια διηγείται:

Μπήκαμε στην ηλικία τώρα, δεν μπορούμε, τότε διασκεδάζαμε μια χαρά, ανάγκαζε η καρδιάμ’! Σκιαζόμουνα μην αρρωστήσω τις Απόκριες κι έπινα ασπιρίνες από πριν!

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Έτσι γιόρταζαν τις Αποκριές οι Σουβαλιώτες*

1981 ΑΠΟΚΡΙΕΣ ΣΤΗ ΣΟΥΒΑΛΑ. 
Γιάννης Θάνος (Κοντογιάννης), Σεραφείμ Τζιβάρας (Καψιώτης), Θεόδωρος Θάνος (Κοντογιάννης)

Απόσπασμα από την αυτοβιογραφία του Ηλία Θ. Γεωργούση

Τις απόκριες οι Σουβαλιώτες, όπως και σ΄όλα τα χωριά τις γιόρταζαν με το ανάλογο «μασκάρεμα».

Άντρες και γυναίκες φορούσαν τσιγγάνικα ρούχα, ανάποδες προβιές,

Σουβάλα - Αποκριές 2017


Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Εγκαίνια έκθεσης παλιάς φωτογραφίας : "Δελφοί 1890-1970, Κάτοικοι και ιστορία" Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών


Το ταξίδι στους παλιούς Δελφούς διαρκεί ογδόντα χρόνια, από το 1890 έως το 1970. Αφετηρία το παλιό Καστρί που γκρεμίστηκε για να αναδυθεί το αρχαίο Ιερό του Απόλλωνα.
Τερματικός σταθμός το 1970, όταν η παραδοσιακή κοινωνία αρχίζει να δίνει τη θέση της στη σύγχρονη.

Η ιδέα γεννήθηκε ένα βράδυ του Ιανουαρίου του 2015. Σε ένα εστιατόριο κάποιες παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες κίνησαν το ενδιαφέρον.

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΣΟΥΒΑΛΑΣ – ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΑΘ. ΜΑΡΡΕ


«Τραγούδια της αγάπης»


Άλλοτε πάλι οι νέοι συναντούσαν τις αγαπημένες τους, όπως μας πληροφορούν τα ίδια τα τραγούδια, στις βρύσες του χωριού όταν πήγαιναν για να πάρουν νερό. Ή θα τις συναντούσαν στα «πράσινα λιβάδια», κι είχαν πάντα το νου τους να μη τους ιδούν ή το μάθουν οι δικοί τους – κυρίως οι γονείς και τα αδέρφια της κοπέλας. 


Ο ΗΛΙΟΣ ΕΒΑΣΙΛΕΨΕ 

Ο ήλιος εβασίλεψε στα πράσινα λιβάδια,                                              
κι εσύ κόρη μου νύχτωσες μέσα στα παλλληκάρια.
Κι αν τόξερε η μανούλα σου, τι θάλα να σου κάνει;
-        Γώ περδικούλα γίνομαι, στα πλάγια πάω κοιμάμαι.
-        Κι εγώ πετρίτης γίνομαι, κι έρχομαι και σε βρίσκω.
-        Καλώς να ‘ρθεις λεβέντη μου, και καλώς να κοπιάσεις.
Θάχω ψαράκια στο νταβά, και πέρδικα ψημένη,
θάχω κι ένα γλυκό κρασί, να φάμε και να πιούμε,
κι αχώρια να πλαγιάσουμε, μεγάλο κρίμα πούναι.                  

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

1928: ΜΙΑ ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΟΝ ΠΑΡΝΑΣΣΟ


ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΕΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ

Το σούρουπο, όταν στο βάθος του λιμανιού μια καταχνιά σκεπάζει τη δύση και ο μονόφθαλμος φάρος της Λειψοκουτάλας ρίχνει την ωχρή του ανταύγεια στα γαληνεμένα νερά, αφήνουμε με τη «Φωκίδα» το θορυβόδικο, βρωμερό λιμάνι του Πειραιά. Στην έξοδό μας κάνουν παράτα τα τρία γέρικα πολεμικά – περασμένα μεγαλεία – ενώ μπρός και πίσω μας γλιστρούν στα μουντά νερά κάθε λογής καράβια προς κάθε λογής λιμάνια.