Σάββατο, 28 Μαρτίου 2020

ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΜΑΣ ..TOY ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΡΙΒΑ



Στους γονείς μου οφείλω το ΖΗΝ, είπε ο Μ. Αλέξανδρος, αλλά στο δάσκαλό μου το ΕΥ ΖΗΝ.

Οι δάσκαλοι από το 1955 έως το 1961 που αποφοιτήσαμε το δημοτικό μαζί με τους
συμμαθητές μου και πήγαμε στο Γυμνάσιο Αμφίκλειας, ήταν:

1. Στην πρώτη τάξη είχαμε δασκάλα την κυρία Κατίνα Μπαΐρου, που έμενε (νοίκιαζε)
στο σπίτι του Τάκη Καραχρήστου (σήμερα) και ήταν γειτόνισσά μου… Το στόμα της
μοσχομύριζε κανέλα καθώς ερχόταν κοντά μας να μας οδηγήσει το χεράκι μας στα πρώτα
γράμματά μας… Λόγω της καλοσύνης της εμείς τη βλέπαμε σαν θεά και σαν δεύτερη
μητέρα μας. Σάκκα δεν είχαμε, είχαμε όμως πλάκα, κοντύλι, σφουγγάρι για να σβήνουμε κι
ένα σακούλι να τα βάζουμε μέσα. Μας επιθεωρούσε νάχουμε καθαρά χέρια και κομμένα
νύχια…

2. Στο ίδιο οίκημα, ( ιδιοκτησίας Αθ. Σουφλή, σήμερα ξενώνας ‘Σχολαρχείο’ του Αθ.
Κοτσιμπού) πήγαμε στη δευτέρα τάξη, με δάσκαλο το Διευθυντή Γεώργιο Βελέντζα.
Έπαιρνε πάντα τη Δευτέρα τάξη, ( ίσως για να είναι κοντά στο γραφείο ).
Ήταν αυστηρός δάσκαλος, αλλά δίκαιος…Θυμάμαι μούλεγε, ‘πάρε Γιώργο μιάμιση δραχμή
και σύρε να μου αγοράσεις εφημερίδα Το Βήμα. Μπορεί να τον φοβόμασταν, αλλά ο
κύριος Βελέντζας, ήταν ευαίσθητος άνθρωπος. Κάποτε που μας διάβαζε ένα διήγημα, για
ένα φτωχό παιδί, που δεν είχε χρήματα να αγοράσει δώρο τα Χριστούγεννα, δάκρυσε…
Άμα όμως τον έπιαναν τα νεύρα (δικαιολογημένα ) μεταμορφωνόταν. Όπως κάποτε που
κυνήγησε έναν μαθητή με το ξύλο της ξυλόσομπας, ο μαθητής πήδηξε απ’ το παράθυρο και
έκανε μέρες να ξανάρθει στο σχολείο… Ο κύριος Βελέντζας καθώς και ο κύριος Μαράζας,
ήταν ιεροψάλτες γλυκόφωνοι.

3. Στην Τρίτη και Τετάρτη τάξη, γινόταν συνδιδασκαλία, είχαμε την πιο αγαπητή και
γλυκομίλητη δασκάλα την κυρία Κούλα Μπακαστάμου από το Δαδί, που είχε παντρευτεί
στη Σουβάλα, τον Χρήστο Τσαρμακλή, γειτόνισσά μου κι αυτή. Όταν μας σήκωνε για
μάθημα και δεν είχαμε διαβάσει και πολύ, με καλοσύνη και ευγένεια μας βοηθούσε να
πούμε μάθημα. Από τη δασκάλα κυρία Κούλα έχω τις καλύτερες αναμνήσεις και
προσπάθησα να τη μιμηθώ στα 35 χρόνια της διδασκαλικής μου καριέρας. Στο τέλος δε της
χρονιάς, έβαζε στους περισσότερους βαθμό άριστα 10’ !

4. Στην Πέμπτη τάξη , πήγαμε σχολείο στο κτίριο ιδιοκτησίας Γ. Μαρέ, σήμερα Άννας
και Χρήστου Μουτσιανά. Είχαμε δάσκαλο το θείο μου κύριο Θεόδωρο Μαράζα.
Ήταν αυστηρός δάσκαλος αλλά καλός στη διδασκαλία του και πολύ παραστατικός.
Θυμάμαι όταν δίδασκε Ιστορία, για τη μάχη στο χάνι της Γραβιάς, το ζούσε στην περιγραφή
τόσο έντονα, που οι μαθητές είμασταν έτοιμοι να ‘’χυμήξουμε’’ στη μάχη! Αλλά όπως όλοι
έχουμε τα καλά μας και τα κακά μας, έτσι και ο κύριος Μαράζας, σε μάλωνε τόσο πολύ στα
μαθηματικά, που μπορούσες να ξεχάσεις κι αυτά που ήξερες… γούρλωνε τα μάτια του κι
εμείς τρέμαμε. Αλίμονο σε κάτι φουκαράδες μαθητές, ( που πήγαιναν στις δουλειές των
πατεράδων τους) και ήταν αδιάβαστοι. Τρώγανε ξύλο με κυδωνίσια βέργα… Ακόμα και το
γιο του το Λουκά τον χτύπαγε και έλεγαν οι μαθητές, ‘αφού δέρνει το γιο του, τί θα γίνει με
μας’. Η αγαπημένη του εφημερίδα ήταν η Καθημερινή. Ήταν φοβερός ρήτορας και ήταν
αυτός που έδωσε το όνομα στην ποδοσφαιρική ομάδα της Σουβάλας, τον Διαγόρα. Ας είναι

όμως, συγχωρεμένοι, γιατί μας έμαθαν γράμματα. Όλοι μας προχωρήσαμε και η Σουβάλα
καυχιέται πως έβγαλε πολλούς επιστήμονες.

5. Στην έκτη τάξη το 1961, με δάσκαλο τον κύριο Μαράζα πάλι, πήγαμε επιτέλους και
εγκαινιάσαμε το καινούργιο Διδακτήριο, εκεί που είναι σήμερα. Για το Διδακτήριο
αυτό προσπάθησαν πολύ και είναι έργο των δασκάλων μας Βελέντζα και Μαράζα.
Μπράβο τους…
Και πόσα άλλα έχει κανείς να θυμηθεί από το Δημοτικό, αλλά ας τελειώσουμε εδώ…

 ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΡΙΒΑΣ ΤΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ





Φώτο και οι παρακάτω πληροφορίες απο αρχείο Λαογραφικού


ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΔΑΣΚΑΛΕΣ που υπηρέτησαν στο Δημοτικό Σχολείο Πολυδρόσου από το έτος 1864 έως το 1977. (Από το αρχείο του σχολείου και πληροφορίες Αθαν. Σουφλή και Γεωργίου Βελέντζα). 
ΔΑΣΚΑΛΟΙ
ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ
ΔΑΣΚΑΛΕΣ
ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ
Καστρίτης
1864-1874
Βιτάλη Ανδρονίκη
1904-1908
Δράβας Παναγιώτης
1875-1877
Σκαρή Μαρία
1908-1910
Χριστόπουλος Λάμπρος
1877-1895
Κοντορηγοπούλου Αγγελ
1910-1914
Παπαθανασίου Γεώργιος
1877-1895
Μετρούμα Σταυρούλα
1914-1916
Παπαργυρόπουλος Θεόδ.
1877-1895
Μαρίνου Μαρία
1916-1918
Σουφλής Αθανάσιος
1895-1925
Βραζοπούλου Παγώνα
1918-1920
Ντούτσιας Ιωάννης
1899-1900
Ελευθερίου Ερασμία
1920-1925
Κονταξής Δημήτριος
1904-1916
Κουρούμαλη Σοφία
1925-1929
Σταθόπουλος Ηλίας
1916-1918
Μπεκύρη Μαρία
1929-1933
Στύλιας Θεόδωρος
1918-1938
Δάνδουρα Κούλα
1933-1935
Βελέντζας Γεώργιος
1925-1964
Γουργουρή Ευφροσύνη
1934 -1935
Κασσιός Αθανάσιος
1935-1938
Κυρίτση Κούλα
1935-1942
Τράκας Κων/νος
1935-1949
Αναγνωστοπούλου Αγγελ.
1937-1941
Μαράζας Θεόδωρος
1946-1968
Μπαΐρα Αικατερίνη
1945-1960
Σβίγγος Αθανάσιος
1961-1972
Μπακαστάμου Αγγελική
1948-1972
Φυλακτός Γεώργιος
1967-1968
Βελέντζα Ανθή
1964-1970
Σούλιος Δημήτριος
1968-1977
Καρύδα Θεοδώρα
1966-1977
Κατσαούνος Δημήτριος
1968-1969
Καμάρα Αικατερίνη
1972-1975
Αργυράκης Χρήστος
1976-1977
Καμάρα Παναγιώτα
1976-1977

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2020

ΚΑΘΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ....

Παναγιωτής Γιάννης (κοκαλίγκας)- Πλατιάς Λουκάς - Μαράζας Αναστάσιος- Κυρίτσης Ηλίας - Μουτσιανάς  Χρήστος

Μουτσιανάς Χρήστος - Καλλιμάνης Θανάσης

Καραχάλιος Θόδωρος-  Μουτσιανάς Χρήστος

Ανάγνος Χρήστος του Ευσταθίου  -Μουτσιανάς Θανάσης- Ανάγνος χρήστος

Μουτσιανάς Χρήστος

Μουτσιανάς Θανάσης - Σκουρογιάννη Λελούδα

ΘΑΝΟΣ ΗΛΙΑΣ (ΚΑΡΑΘΑΝΟΣ)
Αρχείο Χρήστου Μουτσιανά του Αθανασίου

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2020

Η Ψωροκώσταινα.........


Η  Ψωροκώσταινα. Η αρχόντισσα από το   Αϊβαλί, η γενναιόδωρη ζητιάνα, που έσωσε δεκάδες ορφανά από την πείνα...

Σήμερα, το παρατσούκλι της χρησιμοποιείται απαξιωτικά, για να αποδώσει την κακομοιριά και την άθλια οικονομική κατάσταση της χώρας. Η ίδια όμως, υπήρξε μια ηρωική και αξιέπαινη Ελληνίδα. Η Πανωραία Χατζηκώστα, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, έζησε στα δύσκολα της ελληνικής Επανάστασης. Το 1821, μετά την καταστροφή του Αϊβαλιού από τους Τούρκους, μεγάλο μέρος του πληθυσμού του σφαγιάστηκε και το υπόλοιπο βρήκε σωτηρία στα Ψαρά. Τόσο τον άντρα της, Κώστα Αϊβαλιώτη, πλούσιο έμπορο, όσο και τα παιδιά της, τους έσφαξαν μπρος τα μάτια της οι Τούρκοι. Η ίδια πάμφτωχη και ολομόναχη, βρέθηκε αρχικά στα Ψαρά, απ’ όπου πήρε και το προσωνύμιο Ψαροκώσταινα και έπειτα στο Ναύπλιο. Η δύσκολη ζωή Εκεί, ξεκινά ένας δυσβάστακτος αγώνας επιβίωσης, για την άλλοτε αρχόντισσα, καθώς για να βγάλει το ψωμί της, αναγκάστηκε να κάνει την αχθοφόρο και την πλύστρα. Παρά τα προβλήματά της όμως, πήρε υπό την προστασία της ορφανά παιδιά αγωνιστών, τα οποία για να τα θρέψει, γυρνούσε από σπίτι σε σπίτι και ζητιάνευε. Τα χαμίνια της παραλίας την έπαιρναν στο κατόπι και την φώναζαν Ψωροκώσταινα.

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2020

ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΤΟΠΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΠΟΛΥΔΡΟΣΟΥ



Σήμερα, 199 χρόνια απο τον ξεσηκωμό του Γένους η Πατρίδα μας καλείται ξανά να ορθώσει το ανάστημά της στους εχθρούς που την επιβουλεύονται και την πολεμούν . Σήμερα συγχωριανοί μου το βλέμμα όλων  στρέφεται στο ηρωϊκό μας παρελθόν για να τιμήσει τους αγωνιστές του '21 και να αναβαπτισθεί στα νάμματα της Ιστορίας . Σήμερα στεκόμαστε στο πλευρό των ενστόλων μας  που φυλάττουν νέες Θερμοπύλες στα  ανατολικά σύνορα της Ευρώπης από τις Καστανιές μέχρι τη Σύμη. Σήμερα στοιχούμαστε πίσω από το υγειονομικό προσωπικό της Πατρίδας μας που δίνει τον σκληρό αγώνα σε μια νέα μορφή πολέμου και  οφείλουμε όλοι να τους βοηθήσουμε  και να προστατεύσουμε τους γονείς και τους παππούδες μας ακολουθώντας τις συμβουλές των γιατρών μας. Σήμερα αυτή την ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στεκόμαστε ευλαβικά μπροστά στην εικόνα Της μέσα απο το εικονοστάσι του σπιτιού μας και ζητούμε ταπεινά τη Σκέπη και τη βοήθειά της. Ενωμένοι και δυνατοί θα νικήσουμε.  Η ευχή να έχουμε υγεία είναι πολύ περισσότερο επίκαιρη από κάθε άλλη φορά και για αυτό  ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ .
Σας εύχομαι ,λοιπόν, ΥΓΕΙΑ, Χρόνια πολλά και του χρόνου ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ να γιορτάσουμε στην πλατεία του χωριού μας .

ΕΦΗ ΤΟΠΑΛΗ 
ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΠΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ  ΠΟΛΥΔΡΟΣΟΥ


ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 1821




 Χαρά που τόχουν τα βουνά

Ήρωες του 1821:

 Θεόδωρος Κολοκοτρώνης


O Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ήταν ηγετική μορφή της Ελληνικής Επανάστασης, που έδρασε στην Πελοπόννησο και εξ αυτού του λόγου είναι γνωστός και ως «Γέρος του Μωριά». Γεννήθηκε «εις τα 1770, Απριλίου 3, την Δευτέρα της Λαμπρής... εις ένα βουνό, εις ένα δέντρο αποκάτω, εις την παλαιάν Μεσσηνίαν, ονομαζόμενον Ραμαβούνι», όπως αναφέρει στα Απομνημονεύματά του. Ήταν γιος του κλεφτοκαπετάνιου Κωνσταντή Κολοκοτρώνη (1747-1780) από το Λιμποβίσι Αρκαδίας και της Γεωργίτσας Κωτσάκη, κόρης προεστού από την Αλωνίσταινα Αρκαδίας.
Η οικογένεια των Κολοκοτρωναίων από το 16ο αιώνα, που εμφανίζεται στο προσκήνιο της ιστορίας, βρίσκεται σε αδιάκοπο πόλεμο με τους Τούρκους. Μονάχα από το 1762 έως το 1806, 70 Κολοκοτρωναίοι εξοντώθηκαν από τους κατακτητές. Το 1780, ήταν 10 ετών, όταν ο πατέρας του σκοτώθηκε από τους Τούρκους, ένα γεγονός που σημάδεψε τη ζωή του.
Στα 17 του έγινε οπλαρχηγός του Λεονταρίου και στα 20 του νυμφεύτηκε την κόρη του τοπικού προεστού Αικατερίνη Καρούσου. Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και στις αρχές του 1821 αποβιβάστηκε στη Μάνη για να λάβει μέρος στον επικείμενο Αγώνα.

 Γεώργιος Καραϊσκάκης


Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης ήταν ηγετική μορφή της Ελληνικής Επανάστασης, που έδρασε κυρίως στη Ρούμελη (Στερεά Ελλάδα). Γεννήθηκε το 1780 στο Μαυρομάτι Καρδίτσας και ήταν καρπός της σχέσης του αρματολού Δημήτρη Καραΐσκου και της μοναχής Ζωής Ντιμισκή, αδελφής του κλέφτη Κώστα Ντιμισκή και εξαδέλφης του οπλαρχηγού Γώγου Μπακόλα. Μεγάλωσε με τους θετούς γονείς του, μία οικογένεια Σαρακατσάνων, αφού η μητέρα του τον εγκατέλειψε μη αντέχοντας τον διασυρμό μιας παράνομης σχέσης και πέθανε όταν ήταν οκτώ ετών. Από τη μητέρα του, ο «γιος της καλογριάς» κληρονόμησε τον ανυπότακτο χαρακτήρα του και την παροιμιώδη βωμολοχία του.
Στα 15 του ο Γεώργιος Καραϊσκάκης εγκαταλείπει τους θετούς του γονείς και σχηματίζει κλέφτικη ομάδα από συνομηλίκους του. Τρία χρόνια αργότερα πέφτει στα χέρια του Αλή Πασά, ο οποίος εκτιμώντας τον ισχυρό του χαρακτήρα τον προσλαμβάνει στη σωματοφυλακή του. Στην Αυλή των Ιωαννίνων όχι μόνο έμαθε τη στρατιωτική τέχνη, αλλά και στοιχειώδη γράμματα, γραφή και ανάγνωση.