Καλλιόπη Λύκα: Η Ηπειρώτισσα Μάνα του Στρατιώτη, που η Πολιτεία άφησε στη λήθη.

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης.

Η Καλλιόπη Λύκα, η θρυλική “Μάνα του Στρατιώτη”, στο μέτωπο του Αργυροκάστρου το 1941 η μορφή της έγινε σύμβολο αυταπάρνησης και αγάπης προς κάθε μαχητή…

 Στην Ήπειρο, εκεί όπου τα βουνά μοιάζουν με μάρτυρες της Ιστορίας, αναδείχθηκε μια μορφή που δεν κράτησε σπαθί, μα η προσφορά της στάθηκε ισάξια με τις μεγαλύτερες νίκες. Ήταν η Καλλιόπη Λύκα (1889–1982), η γυναίκα που ο Στρατός αποκάλεσε «Μάνα του Στρατιώτη».

Η ζωή της δεν ήταν εύκολη, αλλά υπήρξε μεγαλειώδης. Εθελόντρια νοσοκόμα, οπλισμένη μαχήτρια της Εθνικής Αντίστασης, ακούραστη αρωγός σε τραυματίες και ορφανά, στήριγμα χηρών και φτωχών. Δεν ξεχώριζε τους ανθρώπους Έλληνας, ξένος, ακόμη και αιχμάλωτος τραυματίας, όλοι ήταν παιδιά της. Η ίδια δεν δίστασε να στείλει τον ίδιο της τον γιο πίσω στη μάχη, αρνούμενη να τον κρατήσει στο νοσοκομείο γιατί πάνω από την αγάπη της μάνας έβαζε την Πατρίδα.

Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η φωνή της ακούστηκε πάνω από τα χειρουργεία και τα πεδία των μαχών. Στον συμμοριτοπόλεμο, ενώ ο γιος της έχανε το ένα μάτι, εκείνη συνέχιζε να στέκεται στις επάλξεις της ανθρωπιάς, μέχρι που τραυματίστηκε από νάρκη. Κι όταν η Ελλάδα μάτωνε στις δεκαετίες που ακολούθησαν, εκείνη γυρνούσε στις φτωχογειτονιές και στις παιδουπόλεις για να δώσει ένα πιάτο φαγητό, μια κουβέρτα, μια αγκαλιά.

Δεν κράτησε τίποτα για τον εαυτό της. Το αρχοντικό της σπίτι έγινε καταφύγιο φτωχών και τραυματιών, ώσπου κατήντησε φτωχόσπιτο. Όμως εκείνη δεν λύγισε. Γιατί η αποστολή της δεν ήταν να κατέχει, αλλά να προσφέρει.

Δυστυχώς όμως, όταν το σώμα της γέρασε και οι πληγές της ζωής ζήτησαν φροντίδα, η ίδια Πολιτεία που της είχε δώσει παράσημα, της γύρισε την πλάτη. Ούτε ένα Στρατιωτικό Νοσοκομείο δεν βρέθηκε να την δεχθεί. Η ηρωίδα, που είχε δώσει τα πάντα, πέθανε φτωχή και παραγκωνισμένη. Αυτό είναι το στίγμα της αχαριστίας μας.

Σήμερα, τα πρότυπα που προβάλλονται στις νέες γενιές είναι διαφορετικά. Η εικόνα, η ματαιότητα, ο εγωκεντρισμός προβάλλονται ως αρετές. Ο αγώνας για την Πατρίδα, η ανιδιοτελής προσφορά, η πίστη στην αλληλεγγύη πλέον θεωρούνται «ξεπερασμένα».

Απέναντι σε αυτά τα επιφανειακά είδωλα, η μορφή της Καλλιόπης Λύκα στέκει σαν άγαλμα ζωντανό, η γυναίκα που ενσάρκωσε το μεγαλείο της αυταπάρνησης, που αγάπησε χωρίς όρια, που στάθηκε δίπλα σε κάθε πληγωμένο σώμα και σε κάθε ρημαγμένη ψυχή.

Η Καλλιόπη Λύκα δεν υπήρξε μόνο «Μάνα του Στρατιώτη». Υπήρξε μάνα ενός ολόκληρου Έθνους. Έδωσε τα πάντα, χωρίς να ζητήσει τίποτα. Η ζωή της είναι μαρτυρία, πως η πραγματική δόξα δεν βρίσκεται στα φώτα της δημοσιότητας, αλλά στη σιωπηλή προσφορά.

Και αν η Πολιτεία την ξέχασε, δεν πρέπει να την ξεχάσουμε εμείς. Η μνήμη της είναι καθήκον και ο φάρος της θυσίας της μάς δείχνει έναν δρόμο όπου η γυναίκα δεν μετριέται από την προβολή, αλλά από τη δύναμη της ψυχής της, όπου η Ελλάδα δεν στηρίζεται σε πρόχειρα είδωλα, αλλά σε αθάνατες μορφές.

Η «Μάνα του Στρατιώτη» δεν πέθανε φτωχή· πέθανε πλούσια σε μεγαλείο. Και αυτό το μεγαλείο είναι κληρονομιά μας!

 Πηγή: antibaro.g