Γιώργος Δημ. Μουλαράς (1943 -2026)

   Του Αλέκου Ι. Βαλάσκα  

     Τον Γιώργο Δημ. Μουλαρά αποχαιρετά σήμερα στις 14:00 από τον ι.ν. Κοιμήσεως της Θεοτόκου η Πολύδροσος, που έφυγε από τη ζωή προχθές Σάββατο σε ηλικία 83 ετών….

     Ο Γιώργος Μουλαράς γεννήθηκε στο χωριό μας το έτος 1943 & ήταν το δεύτερο παιδί του Δημητρίου Μουλαρά  & της Αγγελικής το γένος Χρ. Γκόλφη. Αδελφή του η Γεωργία σύζυγος Γιάννη Κυρίτση.

      Γεννημένος στα δύσκολα χρόνια της δεκαετίας του 1940 & από πτωχούς , πλην άξιους, έντιμους & εργατικούς γονείς ο Γιώργος πήρε καλή ανατροφή με αρχές & ηθικά πρότυπα .

    Αφού τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο από μικρό παιδί μπήκε στη βιοπάλη εργαζόμενος αρχικά ως βοηθός σε εργασίες  οικοδομικές ακολουθώντας τους οικοδόμους στο επάγγελμα (κτίστες), πατέρα του, παππού του & μπαρμπάδες του αλλά αργότερα δεν ακολούθησε την οικογενειακή παράδοση να γίνει οικοδόμος & στράφηκε στην τέχνη του σιδηρουργού.

    Άνοιξε δικό του σιδηρουργείο & έγινε ένας εξαιρετικός τεχνίτης σιδηρουργός & ηλεκτροσυγκολλητής.

    Αφού υπηρέτησε τη στρατιωτική του  θητεία , μετά την απόλυσή του συνέχισε να εργάζεται στο σιδηρουργείο του αλλά παράλληλα εργάσθηκε για κάποια χρόνια ως οξυγονοκολλητής στα Μεταλλεία & για αρκετά χρόνια μετέπειτα ως υπάλληλος στον ΟΣΕ απ’ όπου & συνταξιοδοτήθηκε..

     Ο Γιώργος νυμφεύτηκε τη Χαρίκλεια Ντάνου από τη Δρυμαία με την οποία δημιούργησαν μία αξιόλογη οικογένεια αποκτώντας δύο θυγατέρες, την Αγγελική, Γεωπόνο Δημόσιο Υπάλληλο & τη Δήμητρα, ιδιωτική Υπάλληλο & συγγραφέα που είχαμε την τιμή να την έχουμε τα τελευταία χρόνια στο Λαογραφικό Σύλλογο Μέλος του Δ.Σ. αλλά & για μία τριετία Αντιπρόεδρό του.

 Ευτύχισαν δε με την αγαπημένη του σύζυγο Χαρίκλεια  να δούνε από τις θυγατέρες τους & τρία εγγόνια, τον Χρήστο από την Αγγελική & τον Ηλία & τη Γεωργία από τη Δήμητρα. 

Άνθρωπος εργατικός & δημιουργικός, χαμηλών τόνων, φιλήσυχος, συνετός, ταπεινός, συγκαταβατικός , με χιούμορ  και προ πάντων έντιμος και ηθικός ο αγαπητός μας Γιώργος .

Καλός σύζυγος, καλός πατέρας, καλός παππούς, καλός συγγενής, καλός φίλος & συγχωριανός & πάνω απ’ όλα καλός Χριστιανός θα είναι ένας από αυτούς τους Σουβαλιώτες που όσοι τον γνώρισαν θα τον θυμούνται & θα τον μνημονεύουν .

Προσωπικά εύχομαι να έχει “Καλό Παράδεισο” & στα παιδιά του, τα εγγόνια του & τους συγγενείς του την εύχομαι την εξ ύψους παρηγορία.

                                                                                                                   -Α.Ι.Β.-

    Ας μου επιτραπεί όμως εδώ, κλείνοντας τη δική μου αυτή νεκρολογία  για τον εκλιπόντα συγχωριανό μας, να παραθέσω δύο μικρά κείμενα που θυμήθηκα ότι είχε δημοσιεύσει  για εκείνον παλαιότερα η κόρη του & αγαπητή μας φίλη & συνεργάτιδα Δήμητρα.

Έγραφε λοιπόν η Δήμητρα πριν λίγα χρόνια για τον μπαμπά της:

Μπαμπά χορεύουμε;;;

   Είναι περασμένες 12 το βράδυ κι όλη η γειτονιά ξαγρυπνά ακούγοντας δυνατά Καζαντζίδη «Τα μουτζουρωμένα χέρια». Το αγαπημένο σου τραγούδι αλλά γενικότερα κι ο καλλιτέχνης. Όταν ήμουν μικρή ήξερα σχεδόν όλα τα τραγούδια του, γιατί τα έβαζες ξανά και ξανά στο κασετόφωνο του σιδηρουργείου. Ένα βουνό κασέτες που ακόμη υπάρχουν αρκετές, αν και το κασετόφωνό σου δε δουλεύει πια.......

   Τραγουδάς κι εσύ μαζί του κι είναι πράγματι αστείο το πόσο φάλτσα φωνή έχεις αλλά και το πόση διάθεση έχεις παρότι δουλεύεις από τις 6 το πρωί ασταμάτητα. Κι αν τύχει να κατεβούμε κι εμείς στο σιδηρουργείο θα πεις «ελάτε βρε κορίτσια να ρίξουμε ένα χορό». Αστείρευτο το κέφι σου όπως τότε που σταματήσαμε στη μέση του δρόμου προς Λαμία κι αρχίσαμε το χορό επειδή μερακλώσαμε. Τόσο κοντά (ακριβώς στο υπόγειο του σπιτιού μας) που ξέρω πως αν τσακωθώ με τη μαμά ή με τη συμμαθήτρια στο σχολείο ή με την αδερφή μου, μπορώ εύκολα να κατέβω να σε βρω και σου πω το πόνο μου. Ένα κεφαδάκι μόνο θέλεις βαρύ γλυκό με κρύο νερό.

Γεννημένος μέσα στη φτώχια την οποία ξεκάθαρα αγνοείς λέγοντας πως «έχει ο Θεός», κι η αλήθεια είναι πως πάντα έχει. Λες και σ’ακούει και σαν «ευχαριστώ» που τόσο πιστεύεις στη δύναμή του ποτέ δε σε αφήνει παραπονεμένο. Πάντα σου δίνει απλόχερα. Από το κουράγιο και την αντοχή σου για δουλειά μέχρι το γέλιο στα δύσκολα. Πάντα αντιμετωπίζεις τα δύσκολα με αισιοδοξία και φοβερή δύναμη. Όπως τότε που έκοψες  το χέρι σου με τον τροχό και πολύ ήρεμα έκλεισες τα φώτα, κλείδωσες, μπήκες σπίτι κι απλά ζήτησες να σε πάμε στο γιατρό. Και το αίμα τα τρέχει ποτάμι. Το δικό σου πόνο δε τον υπολογίζεις ποτέ, μόνο όταν εμείς λέμε ένα «ωχ» είσαι ικανός να γυρίσεις τον κόσμο ανάποδα για να δεις τι συμβαίνει.

Δε ξέρεις να διαβάζεις καλά γιατί όπως λες γελώντας «όταν οι άλλοι πήγαιναν για μάθημα εσύ πήγαινες να ψάξεις για φωλιές». Κι όμως η πρώτη εγκυκλοπαίδεια που μπήκε σπίτι μας την αγόρασες εσύ. Σε καιρούς μεγάλης φτώχειας και φυσικά χωρίς να ξέρεις ακριβώς τι είναι αυτό. Και την πρώτη χύτρα μας, και τη γραφομηχανή μας και και και. Δε ξεχνώ βέβαια και τα κουτιά που έκρυβε η μαμά κάτω από το κρεβάτι κι ήταν γεμάτα  σοκοφρέτες και μπισκότα, γιατί έτσι κανόνισες να πληρωθείς για τα κάγκελα που έφτιαξες σε κάποιον φούρναρη.

Δεν ξέρεις ούτε αρχαία, ούτε γεωγραφία, ούτε μαθηματικά, ούτε χημεία κι όμως πολύ συχνά, και συνήθως δίχως να σε περιμένουμε, έκανες επισκέψεις στο σχολείο για να ενημερωθείς για τη πρόοδό μας. Μας έμαθες καλή αριθμητική με έξυπνο τρόπο «πήγανε να πάρεις ηλεκτρόδια, τρικ-τρακ και μεντεσέδες και προσοχή στα ρέστα». Στο δρόμο του γυρισμού έκανα συνέχεια προσθέσεις κι αφαιρέσεις για να σιγουρευτώ πως τα πήρα σωστά.

Τα χέρια σου πάντα μαύρα από τη μουτζούρα και σκληρά από τα σίδερα που πρέπει να μεταμορφώσεις. Η φαντασία σου απίστευτη κι από τα σφυριά σου έχουν βγει υπέροχα σχέδια. Φτιαγμένα ένα-ένα με υπομονή, Καζαντζίδη και χορό μέσα στη νύχτα. Και στο τέλος, αφού τελειοποιήσεις τη δημιουργία σου, η υπογραφή σου χαραγμένη κι αυτή με το τροχό «ο φτωχός καλλιτέχνης».

 Λοιπόν, φτωχέ μου καλλιτέχνη τώρα που τα σίδερα τέλειωσαν, ο τροχός δε δουλεύει πια κι ο Καζαντζίδης δεν τραγουδάει «Τα μουτζουρωμένα χέρια», θέλεις να κατεβούμε ξανά στο σιδηρουργείο να τραγουδήσουμε και να χορέψουμε μέχρι αργά;

 

Τα μουντζουρωμένα χέρια…

 Το αγαπημένο τραγούδι του μπαμπά μου.

Γεννημένος σιδηρουργός! Αγαπούσε πολύ τη δουλειά του και στο σιδηρουργείο υπάρχουν όλα τα εργαλεία, παρότι δεν τα δουλεύει εδώ και πολλά χρόνια.

Ακόμη και τώρα, που οι δυνάμεις του δεν είναι οι ίδιες, ξαναγεννιέται κάθε φορά που θα πρέπει να "κάνει δυο τσιμπιές" με την ηλεκτροκόλληση.

Μεγάλος καλλιτέχνης! Το σκληρό σίδερο, στα χέρια του γινόταν έργο τέχνης. Σε μια εποχή όπου τα σχέδια δεν ήταν έτοιμα αλλά έπρεπε να τα φτιάξει ένα ένα!

Τα καλοκαίρια βοηθούσαμε κι εμείς στο σιδηρουργείο. Δεν υπήρχε καμία απολύτως εξαίρεση επειδή ήμασταν κορίτσια, και φυσικά δεν φορούσαμε γάντια. Άρα έζησα κι εγώ με μουτζουρομένα  χέρια!!

Ποτέ δεν αισθάνθηκε άβολα για τα χέρια του. Αντιθέτως, τα καμαρώνετε κι έτσι μάθαμε να τα καμαρώνουμε και να τα αγαπάμε κι εμείς.

Άλλωστε με αυτά δημιούργησε ότι έχουμε εμείς σήμερα, τη μόρφωσή μας, τη προσωπικότητά μας, τη μικρή περιουσία μας.

Πάντα τον θυμάμαι να μιλάει και να τραγουδάει δυνατά. Η γειτονιά "υπέφερε" απ' την φάλτσα φωνή του αλλά το κασετόφωνο έκλεινε μόνο όταν κλείδωνε το σιδηρουργείο!!

Χρόνια πολλά λοιπόν στον δικό μου μπαμπά που δεν έμαθε να γράφει τις λέξεις με ορθογραφία αλλά με αγάπη!!

 Και αποχαιρετώντας τον πατέρα της σήμερα με λίγα λόγια η Δήμητρα λέει:

 Αυτός ήταν ο δικός μου μπαμπάς, που μάς έμαθε να αγαπάμε τον κόσμο και να το δείχνουμε με πράξεις. 

Μας έμαθε να χορεύουμε, να τραγουδάμε δυνατά, να λέμε "μην απελπίζεσαι... έχει ο Θεός",  να παίζουμε κολτσίνα και μουτζούρη.

Ένας μπαμπάς, που τα χέρια του ήταν πάντοτε μουτζουρωμένα, αλλά η καρδιά του πεντακάθαρη.

Ένας άντρας που δεν έκρυβε τα δάκρυά του όταν φεύγαμε και σε κάθε τηλεφώνημα έκλεινε με τη φράση "σας αγαπώ όλους"!!!

ΚΑΛΌ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ στο δικό μου μπαμπά που ήταν πάντα ο βράχος πάνω στον οποίο στηρίχτηκαν τα όνειρά μας .

«Από σήμερα τα μουντζουρωμένα χέρια του μπαμπά μου θα μαστορεύουν τις πόρτες του Παραδείσου».