Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2026

Γράμμα από τη Μικρά Ασία 19 Ιανουαρίου 1922…

        Την 19η Ιανουαρίου 1922 ακριβώς πριν 104 χρόνια από σήμερα, ο Σουβαλιώτης στρατιώτης πολεμιστής στη Μικρασιατική εκστρατεία Χρήστος Δημ. Χρηστίδης, λίγους μήνες πριν την κατάρρευση του Μετώπου, γράφει την παρακάτω επιστολή στους γονείς του …

      Μπορεί για πολλούς από τους επισκέπτες της ιστοσελίδος μας & της παρούσας δημοσίευσης να μην έχει ιδιαίτερη σημασία, μετά από έναν αιώνα σήμερα, να γνωρίσουν περισσότερα στοιχεία για το ποιος ήταν ο παραπάνω επιστολογράφος συγχωριανός μας στρατιώτης πολεμιστής στη Μικρά Ασία όμως κρίναμε σκόπιμο να παραθέσουμε κάποια στοιχεία εν είδει μνημοσύνου για εκείνον & ίσως ενδιαφέροντα, αν όχι για όλους όσους μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν αυτή τη δημοσίευση, τουλάχιστον για τους εν ζωή παλαιότερους συγγενείς του αλλά & τα εγγόνια & δυσέγγονά του.

      Από τα τηρούμενα στο Αρχείο του Συλλόγου μας λοιπόν στοιχεία, ο Χρήστος Δημ. Χρηστίδης γεννήθηκε στη Σουβάλα το έτος 1879,  παιδιά του ήταν :

ο Δημήτρης (1898) με το παρατσούκλι Κούρης .

η Μάρθα (1908) μετέπειτα σύζυγος Κώστα Πλατιά που απέκτησαν τρία (3) αγόρια, τους μακαρίτες Θανάση & Χρήστο Πλατιά & τον εν ζωή Χαράλαμπο συζ. Λουκίας Μαστροκώστα.

ο Γιώργος (1914) που νυμφεύτηκε τη Γεωργία Δελλιγιάννη & απέκτησαν πέντε κορίτσια, την Γιαννού μετέπειτα σύζυγο Γιώργου Θάνου (Κατράπα), τη Χρυσούλα σύζυγο Λουκά Δελληγιάννη, την Αγγελική σύζυγο Τάσου Αναστασίου, τη Μαρία σύζυγο του μακαρίτη Λουκά Σταματίου & την Χαραλαμπούλα σύζυγο Γιώργου Θάνου (Όσβαλτ)

η Σταθού (;;;) μετέπειτα σύζυγος Λουκά Ι. Θάνου (Καράπα) που απέκτησαν τρία παιδιά, το Γιάννη , το Χρήστο & την Κωστίτσα.

 Ο Χρήστος Χρηστίδης φέρεται να μεταναστεύει στην Αμερική στις αρχές της 10ετίας του 1910.

Επομένως συμπεραίνουμε  ότι η συμμετοχή του στη Μικρασιατική εκστρατεία πρέπει να έγινε εθελοντικά & σε μεγάλη σχετικά ηλικία επιστρέφοντας προφανώς γι’ αυτό το λόγο από την Αμερική όπου μάλλον δεν ξανά επέστρεψε μετά την επιστροφή του από τον πόλεμο.

Πρέπει δε σε όλη την υπόλοιπη ζωή του να άσκησε το επάγγελμα του οικοδόμου κτίστη τεχνίτη της πέτρας.

 Μικρός ο ίδιος, εκεί στο τέλος της 10ετίας του 1950, τον θυμάμαι χαρακτηριστικά να περνάει πολλές φορές την αυλόπορτα του σπιτιού μας φίλος & ομότεχνος όντας του παππού μου του γερο -Αλέξη & να τον κερνάει ένα κρασάκι ενώ η γιαγιά μου  η γριά- Κατερίνη να του έχει έτοιμη & μια μπουκάλα να πάρει μαζί του.

 Αυτοί ήταν οι άνθρωποι του χωριού μας του προηγούμενου αιώνα, με αυτούς ζήσαμε & μεγαλώσαμε &εμείς & ΕΥΤΥΧΩΣ.

                                 Ας είναι Αιωνία τους η Μνήμη

                                                                             Αλέκος Ι. Βαλάσκας

 
















Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

"Επιτρέπεται η υποβολή σχολίων σχετικών, βέβαια, με το θέμα της κάθε ανάρτησης. Η ελεύθερη έκφραση γνώμης και καλόπιστης κριτικής για τα θέματα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας είναι ευπρόσδεκτη. Αντίθετα, κάθε σχόλιο υβριστικού, προσβλητικού & κακόβουλου περιεχομένου και μάλιστα ανώνυμο θα διαγράφεται."