ΦΩΤΟ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ..

 

Αλέκος Κότσιας-  Γιώργος Αντωνίου- Παντελής Βογιατζής- Φώτης Αυγέρης- Λουκάς Μάνθος(Σφακτηράκιας) - Μιχάλης Κουτσομπός

 

 

Από ύλη είναι φτιαγμένοι οι άνθρωποι

άλλοι αντέχουν περισσότερο

άλλοι αντέχουν λιγότερο

Κάποια στιγμή

χάνονται αναπάντεχα

στα μισά της διαδρομής

Πορευόμαστε με την ψευδαίσθηση

ότι θα ζήσουμε για πάντα …

και ξαφνικά

γινόμαστε όλοι παλιές φωτογραφίες

που όσο περνάει ο καιρός

θαμπώνουν τα πρόσωπα

και δεν φαίνεται πια αν χαμογελούσαμε

ή αν ήμασταν σκεπτικοί…

Σκιές και ψυχές ενός άλλου κόσμου

σ’ ένα παλιό κομμάτι χαρτί….

Πηγή Γιάννα Καλογεροπούλου

 

 ΑΡΧΕΙΟ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟΥ

ΠΟΛΥΔΡΟΣΟΣ: 50 δέματα αγάπης προς τους πληγέντες του Δήμου Μουζακίου

Σήμερα φορτώθηκαν 50 δέματα περίπου από την Κοινότητα Πολυδρόσου του Δήμου Δελφών, με πρωτοβουλία του εκκλησιαστικού συμβουλίου του Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου και των Συλλόγων της Πολυδρόσου....

προκειμένου να αποσταλούν στην πληγείσα περιοχή του Δήμου Μουζακίου. 

Προσωπικά θέλω να ευχαριστήσω τους κατοίκους της Πολυδρόσου που δείχνοντας την ευαισθησία τους ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά μας και ο καθένας έδωσε ότι μπορούμε απ' το υστέρημά του. 

Επίσης ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στον επιχειρηματία Θανάση Αργυρίου ο οποίος προσφέρθηκε (σε περίοδο αιχμής της εργασίας του) να μεταφέρει τα τρόφιμα και τα είδη πρώτης ανάγκης στην πληγείσα περιοχή του Δήμου Μουζακίου . 

Η Πρόεδρος της Κοινότητας Πολυδρόσου Τοπάλη Έφη

 

ΑΝΑΔΑΣΜΟΣ ΠΑΛΙΑ ΣΤΗ ΣΟΥΒΑΛΑ..

 

Φωτογραφικό Υλικό  Απο το Αρχείο του Γιάννη Ρέββα

              

                             Aναδασμός

Αναδασμός ονομάζεται η διαδικασία, κατά την οποία η αρμόδια κρατική αρχή αποσπά όλες τις έγγειες ιδιοκτησίες ενός καθορισμένου τόπου από τους κυρίους τους, χαράσσει νέα όρια στο εσωτερικό τους και τελικά τις επαναδιανέμει μεταξύ των πρότερων ιδιοκτητών, με νέους τίτλους κυριότητας και με τη μορφή ενός ενιαίου τεμαχίου. Αποτελεί μια μέθοδο που εφαρμόζεται κατά κύριο λόγο σε αγροτικές περιοχές, με σκοπό τον εξορθολογισμό και την τόνωση της γεωργικής παραγωγής. Αραιότερα εφαρμόζεται και σε αστικές περιοχές για λόγους ρυμοτομίας.

Παλαιότερα, ο όρος χρησιμοποιούνταν επίσης για να δηλώσει την παραχώρηση σε ακτήμονες τίτλων κυριότητας επί κρατικής ή απαλλοτριωμένης γης. Με αυτή τη σημασία επιβιώνει μέχρι και σήμερα στην καθομιλουμένη, επισήμως όμως προτιμάται ο όρος της διανομής γης.

Λογική και μεθοδολογία

Σε πολλές περιπτώσεις, η γη που κατέχει κάποιος σε μια περιοχή, αποτελείται από διάφορες διάσπαρτες ιδιοκτησίες, οι οποίες από γενιά σε γενιά γίνονται ακόμα πιο μικρές και απομακρυσμένες μεταξύ τους. Για παράδειγμα, μπορεί ένας αγρότης να είναι κύριος συνολικά 100 στρεμμάτων με διάφορους τρόπους (κληρονομιές, δωρεές, εξαγορές κλπ.), αλλά αυτά στην πραγματικότητα να είναι ένα άθροισμα πολλών μικρών χωραφιών που δε γειτνιάζουν, επομένως να αδυνατεί να τα εκμεταλλευθεί με ορθολογικό και παραγωγικό τρόπο, όπως θα συνέβαινε εάν η έκταση ήταν ενιαία. Όταν αυτή η κατάσταση γενικεύεται σε μια τοπική κοινωνία, το πρόβλημα από ατομικό γίνεται βαθιά κοινωνικό. Πρώτον, ο χαμηλός βαθμός αξιοποίησης οδηγεί σε φτώχεια και (ειδικά στην περίπτωση της υπαίθρου) σε εγκατάλειψη. Δεύτερον, ως αποτέλεσμα του προηγουμένου, πέφτει η εμπορική αξία της γης, άρα μακροπρόθεσμα ευνοείται η συγκέντρωσή της σε λίγα χέρια - για την ακρίβεια, στα χέρια αυτών που θα αγοράσουν την κατακερματισμένη και υποτιμημένη γη, ώστε μετά να την ενιαιοποιήσουν.

Για να αντιμετωπιστούν αυτές οι παθογένειες, πολλές φορές και σε πολλά κράτη έχει επιλεγεί η λύση του αναδασμού, είτε ως έκτακτη είτε ως πάγια πρακτική. Αυτός μπορεί να είναι:

• Ανάλογα με το τόπο και το σκοπό του, αγροτικός ή αστικός. Ο μεν αποτελεί εργαλείο της αγροτικής πολιτικής, ο δε του πολεοδομικού σχεδιασμού.
• Ανάλογα με τη διαδικασία που ακολουθείται, εκούσιος ή υποχρεωτικός. Στην πρώτη περίπτωση, οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες καλούν το κράτος να εκκινήσει τη διαδικασία. Στη δεύτερη, είναι οι αρμόδιες κρατικές αρχές που εντοπίζουν το πρόβλημα και επιβάλλουν τον αναδασμό, ανεξάρτητα από την προσωπική βούληση των ιδιοκτητών.

Η συνήθης μεθοδολογία του αναδασμού έχει ως εξής: Αρχικά, καταγράφονται οι ιδιοκτησίες και οι κύριοί τους (κτηματολόγηση) και εκτιμάται η αξία καθεμιάς - εάν π.χ. πρόκειται για αγροτικές εκμεταλλεύσεις, ένα «ποτιστικό» κτήμα έχει μεγαλύτερη αξία από ένα «ξερικό» ίσου μεγέθους. Όταν αυτή η διαδικασία ολοκληρωθεί, κάθε ιδιοκτήτης λαμβάνει την κυριότητα ενός νέου τεμαχίου, αξίας ανάλογης με τη συνολική αξία των προ αναδασμού ιδιοκτησιών του. Ουσιαστικά δηλαδή «ξαναγράφεται» το κτηματολόγιο της περιοχής με τέτοιο τρόπο, ώστε όλες οι ιδιοκτησίες να γίνουν ενιαίες.

ολοκληρίαν και μόνο σε έναν από τους δικαιούχους (ο οποίος πάντως υποχρεούται να αποζημιώσει τους υπολοίπους), ενώ επίσης δεν μπορεί να πωληθεί σε κάποιον που δε διαθέτει όμορη έκταση.

 

Πηγή Βικιπαίδεια

 

 

ΕΝΘΥΜΙΟΝ ΣΟΥΒΑΛΑΣ..

 

ΗΛΙΑΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ-ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ- ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΛΑΤΗΣ

ΑΡΧΕΙΟ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟΥ

ΟΙ ΦΑΝΤΑΡΟΙ ΜΑΣ..

 

               Καραχρήστος Παναγιώτης του Κων/νου  - Καρκαλούσος Αργύρης  ΑΡΑΞΟΣ 1972

                                         Καραχρήστος Παναγιώτης του Κων/νου ΑΡΑΞΟΣ 1972 

                       Αρχείο Παναγιώτη Καραχρήστου του Κων/νου

ΔΥΟ ΑΔΕΡΦΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΟΥΒΑΛΑ ΘΥΣΙΑ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ- ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΤΟΙΚΟΣ..

                                                                     

                                 ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΙ ΛΟΥΚΑΣ ΚΑΛΛΙΜΑΝΗΣ.

Βρίθει η πεντάκις χιλιόχρονη Ελληνική Ιστορία, ηρώων και ηρωικών πράξεων. Η περίπτωση όμως αδερφιών που να έπεσαν υπέρ πατρίδος, απαντάται αραιά και σπάνια. Χαρακτηριστικά παραδείγματα επωνύμων αδελφών ηρώων που να απασχόλησαν την Ιστορία με τρανταχτά ηρωικά κατορθώματα, συναντάμε κατά παράδοξο τρόπο μόνο στην περιοχή της Φωκίδας, αρχαίας και νεότερης.              Κατά τη διάρκεια του αδελφοκτόνου Γ΄ Ιερού Πολέμου (356-346 π.Χ.), έπεσαν μαχόμενοι για τα Φωκικά δίκαια οι αδελφοί στρατηγοί των Φωκέων  Φιλόμηλος και Ονόμαρχος. Ο Φιλόμηλος στη μάχη του Νεώνος (Τιθορέας) το 354 π.Χ. και ο Ονόμαρχος στο Κρόκιο Πεδίο της Μαγνησίας το 352 π.Χ.                                            Αιώνες αργότερα, με το σάλπισμα της εθνεγερτηρίου επαναστάσεως , έπεσαν στην ίδια μάχη της Χαλκομάτας, ο Δεσπότης Σαλώνων Ησαϊας και αδελφός του Παπαγιάννης, ιερεύς της Δεσφίνας. (23 Απριλίου 1821). Σίγουρα υπάρχουν και άλλα λιγότερο διάσημα παραδείγματα, λιγότερο γνωστά ή τελείως ξεχασμένα στη λήθη των αιώνων.                                                                                                                                  Στα πιο νεώτερα ιστορικά Ελληνικά δρώμενα η περίπτωση των αδερφών Καλλιμάνη από τη Σουβάλα είναι μοναδική, όχι μόνο για τα στενά τοπικά πλαίσια, αλλά και για όλη γενικότερα την παραπαρνάσσια  και ευρύτερη περιοχή.

Ο Γιώργος (γεν 1914), ήταν ο τέταρτος  και ο Λουκάς (γεν 1926) έκτος κατά σειρά, από τα έξι παιδιά του Δημητρίου Καλλιμάνη (1877-1961) και της Βιολέτας Αυγέρη.(1884-1926). Τέσσερα αγόρια και δύο κορίτσια. Μαρία, Θανάσης, Γιάννης, Γιώργος, Ασήμω και Λουκάς. (Κατά τα έτη 1914-1924 ο πατέρας Δημήτριος Καλλιμάνης είχε πάει μετακλητός εργάτης στην Αμερική).

Αμέσως μετά τη γέννηση του Λουκά το 1926 η μητέρα των παιδιών Βιολέτα Αυγέρη απεβίωσε από παθολογικά αίτια και ο πατέρας τους εσπευσμένα ήλθε σε δεύτερο γάμο με την Σουβαλιώτισσα  Λελούδα Κούσουλα,(1899-1985) με την οποία δεν απόχτησε άλλα  παιδιά. Και ενώ τα τρία μεγαλύτερα είχαν πάρει ήδη το δρόμο τους, τα τρία μικρότερα η Λελούδα τα ανάθρεψε  σαν δικά της ξενοδουλεύοντας.

Ο Γιώργος Καλλιμάνης ήταν της κλάσεως του 1935 και υπηρέτησε στο 42^ο Σύνταγμα Ευζώνων Πεζικού στη Λαμία. Ως επίστρατος, πολέμησε στο Αλβανικό μέτωπο κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο 1940-1941. Κατά τη διάρκεια της κατοχής ανέπτυξε αντιστασιακή δράση και τον Φεβρουάριο του 1943 εντάχτηκε στο Αρχηγείο του ΕΛΑΣ  Παρνασσίδας  υπό τις διαταγές του Καπετάνιου  Νικηφόρου, ως σύνδεσμος  και ανιχνευτής του 1^ου Λόχου του ανεξάρτητου Τάγματος Παρνασσίδας με το ψευδώνυμο «ΟΛΥΜΠΟΣ». Έλαβε μέρος σε όλες τις μάχες του ΕΛΑΣ στην περιοχή και την 4-1-1944 έπεσε ηρωικά μαχόμενος κατά των Γερμανικών στρατευμάτων κατοχής στην μάχη της Αγίας Τριάδας  Καλοσκοπής μαζί με άλλους 32 αγωνιστές. Μεταξύ αυτών και ο συγχωριανός του Σουβαλιώτης Καπετάνιος Παναγιώτης Τζιβάρας (Πενταρούλας). Ύστερα από πολλές μέρες το πτώμα του αναγνωρίστηκε από τον πατέρα του από το ρολόϊ που φορούσε και το οποίο του το είχε φέρει από την Αμερική. Ετάφη σε κοινοτάφιο κοντά στο πεδίο της μάχης μαζί με τους λοιπούς πεσόντες συναγωνιστές του. Ο τραγικός  πατέρας παρέλαβε το ρολόϊ του ήρωα και ερχόμενος στο χωριό το έδειχνε στους πενθούντες συγγενείς μονολογώντας: «Αυτό έμεινε απ’το Γιώργο μ’».

Ο Λουκάς Καλλιμάνης είναι στην κυριολεξία ένας Άγνωστος Στρατιώτης. Στρατεύτηκε στον Εθνικό Στρατό (λογικά το 1947) και υπηρέτησε άγνωστο που ακριβώς,  κατά την διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου στο θέατρο των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων Γράμμου- Βίτσι. Σύμφωνα με διηγήσεις της μέχρι πρότινος ζώσας υπέργηρης αδελφής του Ασήμως, έφυγε για το μέτωπο κατά μήνα Σεπτέμβριο, αγνώστου έτους, (1947;) και δεν ξαναγύρισε. Κατά πληροφορίες παλιών επιζώντων συναγωνιστών του, έπεσε στην περιοχή της Φλώρινας και υπήρχε τάφος του στο Στρατιωτικό Νεκροταφείο της πόλης, χωρίς όμως αυτό, παρά τις επισταμένες έρευνες, να έχει διακριβωθεί.                                                                                      Μέχρι το 1961, οπότε και απεβίωσε, ο πατέρας των δύο ηρώων λάμβανε τιμητική σύνταξη από το Κράτος για τους πεσόντες γιούς του. Μετά το θάνατό του, και παρά τις προσπάθειες των τοπικών παραγόντων, δεν κατέστη δυνατόν η σύνταξη να μεταβιβασθεί στη μητριά τους, λόγω της άκαμπτης και άκρως αυστηρής νομοθεσίας που ίσχυε τότε. Η δύστυχη Λελούδα  περιήρχετο πάμφτωχη στις Σουβαλιώτικες αργατιές με μόνιμη επωδό στα χείλη της το πικρό της παράπονο: «Τι κι αν δεν τα γέννησα εγώ τα παιδιά; Τα πήρα απ’τ’ γκούνια κι τα ‘φκιασα άντρες. Ιγώ ήμνα η μαννα.»

Επιπροσθέτως κατά τη δεκαετία του ’60 το φτωχικό σπιτάκι τους στην γειτονιά του Δημαρχείου, κάηκε ολοσχερώς από πυρκαϊά, η οποία κατέστρεψε και κάθε δημόσιο ή άλλο έγγραφο χρήσιμο στην  έρευνα του αξιομνημόνευτου αυτού ιστορικού παραδείγματος. Όλως περιέργως γλύτωσε κρεμασμένη στον τοίχο, η φωτογραφία του κειμένου, που ευγενώς μου παραχώρησε η κόρη της Ασήμως, Λούλα Κυρίτση και την ευχαριστώ.

 

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ  ΚΑΤΟΙΚΟΣ                                                          ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ  ΠΗΓΕΣ:

ΥΠΟΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΕΛΑΣ ε.α.                                          1.ΔΗΜΟΤΟΛΟΓΙΑ ΚΟΙΝ. ΣΟΥΒΑΛΑΣ

ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ                                    2.ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΟΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΠΟΛΥΔΡΟΣΟΥ

       ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ                                                                   ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗ

                                                                            3.ΘΡΥΛΟΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΟΥΒΑΛΑΣ

 

ΤΟ ΟΡΓΩΜΑ ..

 

 

 

 

Μόλις έπιαναν οι πρώτες βροχές του φθινοπώρου και μαλάκωνε το χώμα, άρχιζε το όργωμα. Το όργωμα γινόταν με βόδια ή με μουλάρια. Χρησιμοποιούσαν ξύλινα αλέτρια, αλλά αργότερα αντικαταστάθηκαν με σιδερένια.  Όταν ερχόταν ο καιρός του οργώματος, οι γεωργοί πήγαιναν με τα βόδια στο χωράφι.

 

Στο χωράφι έζευαν τα βόδια. Το ζέψιμο των βοδιών ήταν μια ολόκληρη διαδικασία. Έβαζαν πρώτα τα ζώα δίπλα δίπλα και τα έδεναν μεσ'το ζευγά (ζυγό) με τις ζεύλες.

 

Για να σέρνουν τα ζώα το αλέτρι, τοποθετούσαν στο λαιμό τους περιλαίμια ή όπως τα λένε οι γεωργοί μας «λιμαριές». Οι «λιμαριές»  ήταν φτιαγμένες από μαλακό δέρμα και μέσα ήταν γεμισμένες με άχυρο για να μην πληγώνονται τα ζώα. Στο πλάι είχαν κρίκους απ’ όπου μεγάλα λουριά ή σχοινιά έδεναν το αλέτρι.

 

Σχεδίαζαν τους όργους. Έπαιρναν την αξιάλι* στο ένα χέρι και με το άλλο κρατούσαν το αλέτρι. Όταν όλα ήταν έτοιμα, έκαναν το σταυρό τους και έδινα την εντολή στα βόδια, να ξεκινήσουν το όργωμα. 

 

 

Όταν τελείωνε το όργωμα κάθε χωραφιού, ακολουθούσε το σβάρνισμα. Έλυνε το αλέτρι από το ζυγό και έδενε σ’ αυτόν τη σβάρνα του. Οδηγούσε κατόπιν το ζευγάρι των ζώων του πάνω στο οργωμένο χωράφι, για να σπάσουν με τη σβάρνα οι σβόλοι και να ισοπεδωθεί το χώμα, ώστε να ποτίζεται ομοιόμορφα από το νερό της βροχής και να γίνει πιο εύκολα ο θερισμός του χωραφιού το καλοκαίρι.

 

 Η σπορά απαιτούσε ιδιαίτερη τέχνη και εμπειρία, γιατί έπρεπε ο σπόρος να σκορπίζεται ομοιόμορφα στο χωράφι, για να φυτρώσει καλά και να μην αφήσει κάποια τμήματα χέρσα. Ακολουθούσε μια αυλακιά και με το χέρι σκορπούσε το σπόρο. Για κάθε οργιά (τρία βήματα) και μια χούφτα σπόρο. Η μέρα θα ήταν κοπιαστική.Το μεσημέρι σταματούσαν για λίγο τη δουλειά, για να ξεκουραστούν λίγο τα ζώα και να φάνε λίγο λιτό φαγητό, συνήθως ό,τι είχε περισσέψει από το προηγούμενο βράδυ, λίγο τυρί ή ελιές, μπόλικο ψωμί, και συνέχιζαν το όργωμα μέχρι αργά το απόγευμα. Υπολόγιζαν μόνο να προλάβουν να γυρίσουν στο σπίτι πριν νυχτώσει.

 

Πρώτα θα έσπερναν τα κουκιά, τις φακές, το βίκο,  τις βρώμες και τα κριθάρια, τα «βρωμοκρίθαρα» όπως  έλεγαν μονολεκτικά τα δυο  τελευταία. Τέλη Οκτωβρίου έσπερναν τα σιτάρια.
Τον σπόρο οι γεωργοί τον ετοίμαζαν από την προηγούμενη χρονιά. Διάλεγαν τα καλύτερα δεμάτια από τη θημωνιά, έσπαγαν με τον κόπανο τα στάχυα, καθάριζαν τα σιτάρι και το κρατούσαν για τη σπορά του επόμενου χρόνου.  Το σπόρο τον είχαν μέσα σε ένα «δισάκι» ή τρουβά ( διπλό σάκο), που στη μέση είχε ένα άνοιγμα, για να το κρεμάνε στο λαιμό. Δηλαδή, είχαν ένα σάκο μπροστά και έναν πίσω. Όταν άδειαζε λίγο ο μπροστινός σάκος, έφερναν μπροστά τους τον πισινό σάκο, για να μην κουράζονται από το μεγαλύτερο βάρος του. Αυτό συνεχιζόταν μέχρι να αδειάσουν οι σάκοι, οπότε τους ξαναγέμιζαν.

Αν κάποιος γεωργός διέθετε πολλά χωράφια μετά το όργωμα άφηνε κάποια χωράφια "καλο(υ)ρκά" να τα σπείρει τον επόμενο χρόνο (αγρανάπαυση).

 

 

 

Αργότερα οι γεωργοί οργώνουν τα χωράφια τους με σιδερένιο αλέτρι (γερμανός) και χρησιμοποιούσαν αντί για βόδια, άλογα ή μουλάρια. Τα άλογα ή τα μουλάρια δεν χρειάζονταν να είναι ζευγάρι. Το όργωμα γινόταν και με ένα μόνο ζώο.

 

Λεξιλόγιο

Αλέτρι: Εργαλείο για το όργωμα. Αποτελούνταν από πολλά μέρη.
Κοντούρι: Το αλέτρι χωρίς το ζευγά και την προέκταση. Είχε μια λαβή από την οποία ο γεωργός καθοδηγούσε το υνί. Κατέληγε στο υνί.
Υνί: Σηδερένιο μυτερό εργαλείο, για να μπαίνει βαθιά μέσα στο χώμα και να το σκάφτει.
Ζευγάς: Από το ζευγά με τον οποίο ζευγάρωναν τα βόδια οι γεωργοί όταν οργώνουν λέγονται ζευγωλάτες.
Ζεύλες: Ζευγάρια από σιδερένιες ράβδους, για να δένει το λαιμό των βοδιών με το ζευγά.
Αξιάλι (ή βουκέντρα): Λέξη ομηρική. Μακρύ ξύλο με μύτη στην άκρη. Με αυτή κέντριζαν τα βόδια. Με την αξιάλι μετρούσαν και τις ώρες. Γνωστή η φράση για όσους αργούν να ξυπνήσουν "ο ήλιος ανέβηκε δυο αξιάλες ψηλά και σύ ακόμα κοιμάσαι;".
Λιμαριές: Ήταν φτιαγμένες από μαλακό δέρμα και μέσα ήταν γεμισμένες με άχυρο για να μην πληγώνονται τα ζώα.
Γερμανός: Σιδερένιο είδος αρότρου.
Σβάρνα: Εργαλείο για το σκέπασμα του σπόρου και το σπάσιμο των σβόλων.
Όργος: Μονάδα μέτρησης για το χωρισμό του χωραφιού σε τμήματα
Οργιά: Μία μονάδα όργου (περίπου τρία βήματα)
Σποριά: Ειδικό σακίδιο για τη σπορά.

 

ΑΡΧΕΙΟ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟΥ